19 Princelet Street

Menu
The house
The charity
How to help
Tour the house
Exhibition
How to find us
About you
Openings
Group visits

News
Press

Tassaduq Ahmed MBE Tassaduq Ahmed
1923-2001

NRC Handelsblad

03 January 2004

The article as it appeared in the newspaper. It has a promising name but the Museum of Immigration and Diversity is tiny, usually closed to the general public, and dilapidated. Despite being a listed building it is still waiting in vain for a restoration grant. You have to keep your coat on, because there is no heating. But it stands at a prime location. 19 Princelet Street was built in the eighteenth century for Huguenot silk weavers who had fled Catholic France. A century later, when the Spitalfields area became a haven for Russian and Polish pogrom refugees, Jewish families lived here. At the back of the house they built a synagogue; its frail balconies and inscriptions in gold paint are still there, a powerful attraction. For the last thirty years the area has been the home of the largest Bengali community outside Bangladesh. Five times a day one can hear the azan over the roofs calling these Muslims to their mosques.

"If you go back in time long enough, you'll find we're all immigrants"; "Britain has learned a lot from immigrants"; "My dream about London is becoming a rich bus driver, or maybe meeting the Queen" - these are just a few of the impressions from children who visited the little museum with their schools. There is a suitcase full of old-fashioned luggage labels, with string. On these, visitors trying to imagine being a refugee have written what they would take with them if they could only pack one thing ("Family pictures"; "my sketchbook"; "my husband"; "my fags"). On a video-screen in the chilly basement, the mainly Bengali pupils of Christ Church school around the corner tell an old Jewish tale about racism. And at the entrance there is a suitcase full of many-coloured bobbins of silk. "These bobbins tell you: follow the thread of the story", says Susie Symes, a former high-ranking Treasury official and chairman of the museum board. "Every person has his own thread and story. But at the same time you realize you are part of a bigger tapestry.

This is the happy message of multicultural Britain. Symes and her museum are not alone to exude such optimism. Trevor Phillips []

Hans Steketee
UK and Ireland Correspondent
NRC Handelsblad
Daily newspaper in the Netherlands
3 January 2004


Her heeft een veelbelovende naam, mar het Londense Museum of Immigration and Diversity is piepklein, meestal gesloten voor gewoon publick en een bouwval, die ondanks een plek op de monumentenlijst tevergeefs wacht op een restaurantiesubsidie. Je moet er je jas aanhouden wanter is geen verwarming. Maar de locatie is top. 19 Princelet Street werd in de achttiende eeuw gebouwd voor hugenootse zijdewevers die het katholike Frankrijk ontvlucht waren. Een eeuw later, toen town de wijk Spitalfields een toelvuchtsoord werd voor Russsiche en Pools pogrom-vluchtelingen, woondern er joodse gezinned. Achter her huis bouwden ze een syngogue die met zijn iele balkonnetjes en Hebreeuwse opschriften in goudverf nog steeds de voornaamste attractie is. Nu woont in dezlfde wijk sinds dertig jaar de grootsete Bengaalse gemeenschap buiten Bangladesh. Vijf keer per dag klinkt de azan over de daken om deze moslims naar de moskee te roepen.

"Eigenlijk zijn we allemall immigraten, als je maar ver genoeg teruggaat""Britain heeft veel van immigranten geleerd";"Mijn droom over Londen is een rijke busconducteur worden en misschen de koningin ontmoeten" - het zijn een paar indrukken van de kinderen die het museumple in schoolverband hebben bezocht. Er staat een koffer vol ouderwtse eitketten-met-een-toujwert. Daarop hebben bezoekers, die zich in het lot van een vluchteling moesten verplaatsen, geschreven wat ze zouden inpakken als ze maar een ding konden meenemen ("Familiefoto's";"Mijn scetsboek";"Mijn man";"Mijn sigaretten"). Op een videoscherm in de klamme kelder vertellen leerlingen van Christ Church, de basisschool om de hoek en hondern percent Bengaals, een joodse mop over racisme. En bij de ingang staat een koffer met veelkleurige klozjes zijde symbolische te wezen.

"Die klossen zeggen: volg de draad van het verhaal", zegt Susie Symes, oudtopambtenaar van Financien en voorzitter van het museumsbestuur. "Elk individu zijn eigen draad en verhaal. Maar je beseft tegelijkertijf dat je deel uitmaakt van een groter weefsel."

Dit is de bilje boodschap van multicultureel Brittanië. Symes en haar museum zijn niet de eigen die dat optimisme uitdragen. Trevor Phillips []

Hans Steketee
NRC Handelsblad